آغاز ( 1 ) خداوندا بر سرور ما محمد درود فرست ! بزرگ پيشوا ، عالم پردانش ، فاضل پربينش ، يكتاى زمان و يگانهء دوران ، آرايش دنيا و دين ، بازماندهء عالمان عامل ، مايهء بركت پادشاهان و سلاطين ، يوسف نوادهء دخترى بزرگ پيشوا پارساى كامل ، زبان گوياى مردم و بيانگر حال اهل ادب ، سرور متكلّمان ، ابو الفرج عبد الرحمن بن جوزى ( قدّس روحه و نوّر ضريحه ) مىگويد : ( 2 ) سپاس خداى را كه بخشندهء اين همه نعمتهاى فراوان و فراگير ، و بر طرف كنندهء هر نوع عذاب كوچك و بزرگ است ؛ خدايى كه انسان را آفريد و او را استوار گردانيد و از او درستى و راستى را پسنديد ، و او را با كرامت و برترى دادنش ، بر ساير حيوانات فضيلت داد ، و گشاده‌زبانى و به جا گفتن را بر او ارزانى داشت و درك و معرفت ظواهر كلمات و رمز و راز حكمتهاى پيچيده و ظرافتهاى تعبير و تفسير را تنها در خور فهم او قرار داد . ( 3 ) و درود خدا بر سرور و حبيب و شفيع ما محمّد ( ص ) باد كه ( بشريّت را ) به راستىترين راهها راهنمايى و به سوى بهترين گروه و روشن‌ترين راه دعوت كرده است و آن كه به سوى كلمهء حق رهنمون ، و خيرخواه تمامى مردم با بزرگترين برهان و پرنورترين دليل است ، پيامبرى كه از پيش در تورات و انجيل ستوده شده و از باب لطف و كرم با احترام و تعظيم تمام به سوى همهء مردم فرستاده شده است . همچنين درود بر خاندان و ياران و عترتش و برگزيدگان از اهل ملّتش باد ! آنهايى كه از برجستگى و نام‌آورى ويژه‌اى برخوردارند و در هر عصر و زمان و هر صبح و شامى